Yves Klein: Feeling Blue | Curators of Curiosities
Lees meer over deze fascinerende kunstenaar die op een blauwe maandag een kleur uitvond.
1011
post-template-default,single,single-post,postid-1011,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-13.8,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive
Installation view: David Hammons Yves Klein / Yves Klein David Hammons, 2014. Aspen Art Museum, Colorado.

Yves Klein: Feeling Blue

In een eerdere blog schreven we al dat groen een gevaarlijke modekleur is. En vandaag gaan we het over de kleur blauw hebben. Nog even geduld en dan hebben we alle kleuren van de regenboog gehad.

Galerie Internationale d'art contemporain, Paris, France © Photo : Charles Wilp / BPK, Berlin.

Galerie Internationale d’art contemporain, Paris, France © Photo : Charles Wilp / BPK, Berlin.

Maar we gaan het niet over zomaar een kleur blauw hebben, nee vandaag gaat het over I.K.B., oftewel International Klein Blue. Deze speciale kleur blauw werd uitgevonden door de Franse kunstenaar Yves Klein (1928 – 1962). Ja je leest het goed: in de 20e eeuw vond deze man gewoon een kleur uit. Als dat geen kunst is, dan weet ik het ook niet meer.

Samen met Edouard Adam, een verfhandelaar, vond Yves Klein een manier om de sterke blauwe kleur van het pigment ultramarijn zo zuiver mogelijk over te brengen op doek. Het geheim? Een synthetisch bindmiddel.

Drup, drup, drup…

Hoewel Yves Klein de kleur veel gebruikte in zijn werk, vroeg hij geen patent aan op de formule van deze kleur blauw. Waar hij wél patent op aanvroeg was op een methode die hij in 1960 ontwikkelde: schilderen zonder kwast. En nee, hij gebruikte niet gewoon stiekem stokken en keukenspullen zoals Jackson Pollock, hij gebruikte naakte modellen zodat hij zelf zijn handen niet vuil hoefde te maken. Hoe slim is dat?

De naakte modellen moesten zichzelf bedekken in het I.K.B. en vervolgens zien dat de verf op een elegante wijze op het doek terechtkwam. Een interessante uitdaging die volgens mij uitermate geschikt is voor een blauwe maandag.

©Yves Klein, ADAGP, Paris / DACS, London, 2016.

©Yves Klein, ADAGP, Paris / DACS, London, 2016.

In totaal maakte Yves Klein bijna tweehonderd monochrome blauwe schilderijen. Hij gaf deze monochrome I.K.B.-schilderijen geen naam, blijkbaar had hij een andere manier om al zijn blauwe schilderijen uit elkaar te houden. Na zijn dood gaf zijn weduwe de schilderijen echter een nummer in een poging orde in de chaos te scheppen.

Dus, zie je nu in een museum een blauw schilderij met de titel ‘IKB 89′, dan weet je: het is niet de schuld van de kunstenaar dat het werk zo’n weinig creatieve naam heeft 😉

Verwonder je ook over:

Salvador Dalí (1904-1989)

Salvador Dalí (1904-1989)

Curiosity of the week: Moustache cup

Over Paul Cézanne, het postimpressionisme en een berg

Waarom Marie-Antoinette stopte met het dragen van roze