Wat maakt de Mona Lisa zo bijzonder? | Curators of Curiosities
Is het haar glimlach die haar zo bijzonder maakt of heeft de Mona Lisa een ander geheim?
1124
post-template-default,single,single-post,postid-1124,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-13.8,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive
Leonardo Da Vinci, Mona Lisa (detail), ca. 1502, olieverf op houten paneel, Louvre, Parijs.

Wat maakt de Mona Lisa zo bijzonder?

De Mona Lisa, je hebt dit befaamde schilderij van Leonardo Da Vinci (1452 – 1519) vast wel eens zien langskomen. Ofwel een reproductie op een koffiemok, muismat, pen of keukenschort. Ofwel the real deal in het Louvre, waarbij je turend over de hoofden van de vele toeristen een glimps kon opvangen van haar wereldberoemde glimlach.

Maar zeg nou eens eerlijk, toen je ervoor stond, wat vond je ervan? Viel de Mona Lisa eigenlijk een beetje tegen? Was het schilderij kleiner dan je dacht? Waren de kleuren wat vaal en donker? Of was haar glimlach lang niet zo geheimzinnig als verwacht?

De Mona Lisa als anticlimax?

Na alle reproducties die ik had gezien van de Mona Lisa waren mijn verwachtingen zo hoog, dat het echte schilderij eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. En dat deed het dan ook.

Gelukkig kreeg ik tijdens een volgend bezoek aan het Louvre nog eens de kans om naar de Mona Lisa te kijken. En deze keer met een meer open blik.

De mysterieuze Mona Lisa

Leonardo Da Vinci, Mona Lisa, ca. 1502, olieverf op houten paneel, Louvre, Parijs.

Leonardo Da Vinci, Mona Lisa, ca. 1502, olieverf op houten paneel, Louvre, Parijs.

Want wat de Mona Lisa zo bijzonder maakt, is niet zozeer haar glimlach, het is de sfumato. Een schildertechniek die Leonardo Da Vinci als geen ander beheerste en die je pas echt kan waarderen als je tijd neemt om met een frisse blik naar de Mona Lisa te kijken.

Sfumato is het vervagen van contouren en het in elkaar laten overvloeien van kleuren. Een techniek waardoor alle elementen van het schilderij één vloeiend geheel vormen. De Mona Lisa is hierdoor geen statisch portret, ze lijkt te leven. De wind kan elk moment door haar haren waaien en er kan zo iemand binnenstappen om Mona Lisa een vraag te stellen.

Sfeervolle sfumato

Focus daarom eens niet op haar glimlach (hoewel die ook heel ondeugend is), maar laat je ogen over het doek dwalen. Dan zie je dat haar handen geen duidelijk afgebakende contouren hebben, maar in plaats daarvan een spel van schaduwen zijn. Je ziet dat de bomen op de achtergrond harmonieus overgaan in de lucht en dat haar haren elegant alle kanten op krullen en zo voor een naadloze overgang tussen haar en de achtergrond zorgen.

Mocht je binnenkort dus nog eens de kans hebben om de Mona Lisa in het echt te bewonderen in het Louvre, probeer dan een plekje vooraan de massa toeristen te bemachtigen. Laat je niet afschrikken door de selfie sticks en neem de tijd om even te genieten van dit hoogstandje van sfumato van Leonardo Da Vinci.

Verwonder je ook over:

Edouard Manet, Le Déjeuner sur l’herbe, 1863.

Edouard Manet, Le Déjeuner sur l’herbe, 1863.

Koffie met een tulband?

Manet, wat doet die naakte vrouw daar?

Waarom Marie-Antoinette stopte met het dragen van roze