Over Mondriaan en: 'Dat kan mijn zoontje van 3 ook!' | curatorsofcuriosities
Als er een kunstenaar is over wie ik altijd hoor, “dat kan mijn zoontje van drie ook”, dan is het Mondriaan. Kan dat niet ook een positieve eigenschap zijn?
331
post-template-default,single,single-post,postid-331,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-13.8,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive
Mondriaan, Compositie, Nieuwe Beelding, neoplasticisme

Over Mondriaan en: ‘Dat kan mijn zoontje van 3 ook!’

Als er een kunstenaar is over wie ik altijd hoor, “dat kan mijn zoontje van drie ook”, dan is het Mondriaan. Meestal is dat niet heel positief bedoeld. Maar wat mij betreft zou het ook best eens een compliment mogen zijn.

Ik moet een jaar of vijf geweest zijn toen één of ander groot mens mij op mijn oma’s verjaardag een kunstboek liet zien met een abstracte compositie van Mondriaan. Zo’n typische met zwarte lijnen en primaire kleurvlakken.
“Wat is dat?”, vroeg ik.
“Dat is kunst. Van Mondriaan.”
Ik was euforisch. “Echt? Maar dat kan ik ook!”, riep ik uitgelaten, en ik wilde meteen mijn viltstiften hebben om het te bewijzen.
“Maar ja, Mondriaan was eerder, dus als jij het doet is het geen kunst meer”, probeerde de zure volwassene nog. Waarschijnlijk volgde er een Opvoedkundige Verhandeling over kunst en originaliteit, maar daar had ik geen aandacht voor.

Kon mij het schelen wie er eerst was. Er waren zó veel dingen die mij niet even goed lukten als grote mensen. Boodschappenlijstjes schrijven, bij het knopje in de bus kunnen, geld uit de pinautomaat toveren, zelf mijn bedtijd bepalen. Nu was er ein-de-lijk iets waarvan ik wist dat ik het net zo goed kon als een man die zelfs in een boek stond!

Op een kladblok tekende deze kleuter-met-missie zwarte strepen en rode, gele en blauwe blokken. Bijna recht en bijna binnen de lijntjes.
“Ze denkt dat ze het net zo goed kan als de meester”, hoonde de zure volwassene nog tegen een andere verjaardagsgast.
“Inderdaad!”, dacht ik triomfantelijk. Het was me gelukt. Net als Mondriaan had ik een kunstwerk gemaakt. Dat was toch best een prestatie?

Tegenwoordig maakt iedereen Mondriaans. Etalages, kantoorgebouwen, verjaardagstaarten en ondergoed – alles is inmiddels wel à la Mondriaan verkrijgbaar. Musea als het Gemeentemuseum Den Haag installeren zelfs knutselzalen waar bezoekers een Mondriaantasje in elkaar kunnen zetten.

Blijkbaar worden dus ook grote mensen die geen “echte” kunstenaars zijn, blij van creatief bezig zijn met zwarte lijnen en rood-geel-blauwe kleurvlakken. Kunnen we dan niet vinden dat Mondriaan het uitzonderlijk goed gedaan heeft, juist omdat hij hoog- én laagdravende creativiteit inspireert?

Mondriaan-modeshow door leerlingen van het  ROC Mondriaan, juni 2017
Bron: ModeMuze.nl