Voorjaarsschoonmaak? Deze kunstverzamelaar weet hoe je dat voorkomt
Opruimgoeroes komen voortdurend met nieuwe adviezen om te 'ontspullen'. Maar je kunt ook gewoon de oude vertrouwde methode van deze achttiende-eeuwse kunstverzamelaar volgen!
Govert van Slingelandt, opruimen, ontspullen, minimalisme, schoonmaak, schilderijen, verzamelen, kunst
1241
post-template-default,single,single-post,postid-1241,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-13.8,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Voorjaarsschoonmaak? Deze kunstverzamelaar weet precies hoe je dat voorkomt

Kennen jullie de nieuwerwetse mest-je-huis-uit-methode The 100 Things Challenge? Was een ding in de minimalistenwereld. Ene Dave Bruno probeerde zijn persoonlijk bezit te reduceren tot maximaal 100 spullen. Daagde zijn volgers uit om hetzelfde te doen, had succes, schreef het boek, gaf de TedX-talk, en leefde denk ik nog lang en gelukkig.

Govert van Slingelandt

Dat klinkt allemaal heel modern, minimalistisch, hip en happening, maar eigenlijk was deze methode in de achttiende eeuw allang uitgevonden. Door een kunstverzamelaar nota bene! Deze Govert van Slingelandt (1692-1776) kampte blijkbaar net als wij (en menig alchemist) met een overvolle woning, en stelde zichzelf toen maar een regel: ik mag niet meer dan veertig schilderijen tegelijk bezitten.

Gerard Ter Borch II, De onwelkome boodschap, 1653

Gerard Ter Borch II, De onwelkome boodschap, 1653

Veertig was voor Van Slingelandt het optimale schilderijenaantal. Om zich aan zijn zelfopgelegde gebod te houden, was hij voortdurend in de weer met het kopen en verkopen van kunst. Als hij een schilderijtje vond dat mooier, beter en fantastischer was dan alles wat hij al had, verkocht hij zijn minst favoriete meesterwerk om het nieuwe doek een plaatsje in zijn collectie te geven.

Frans van Mieris de Oude, Hondje Plagen, 1660

Frans van Mieris de Oude, Hondje plagen, 1660

Op deze manier wist hij de kwaliteit van zijn collectie voortdurend te verhogen, en kwam ie (waarschijnlijk) nooit muren te kort. Een ander voordeel was vermoedelijk dat hij telkens genoeg geld had om nieuwe kunst te kunnen aanschaffen – of althans, meer geld dan hij gehad zou hebben als hij onbeperkt zou verzamelen.

Hield Govert van Slingelandt zich dan ook echt aan zijn zelfopgelegde regel? Het lijkt erop van wel. Hoewel we het niet kunnen bewijzen, kocht stadhouder Willem V in 1768 de gehele collectie van Slingelandt op. En dat waren precies 40 schilderijen!

Verwonder je ook over:

 

Portret Isabella d'Este door Titiaan

Titiaan, ‘Isabella d’Este’, c. 1534-1536
Kunsthistorisches Museum Wien

Isabella d’Este: photoshoppen in de renaissance

Over alchemisten die er maar een zooitje van maken

Curiosity of the week: De 19e-eeuwse leesstoel