De unieke schoonheid van lelijke dingen | curatorsofcuriosities
Lelijke gebouwen of goedkope winkels? Deze kunstenaars tonen hoe je door van perspectief te veranderen, de wereld opeens heel anders kan zien.
1294
post-template-default,single,single-post,postid-1294,single-format-gallery,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-13.8,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

De unieke schoonheid van lelijke dingen

Sommige mensen zien de wereld anders.

Michael Wolf, Architecture of Density, Hong Kong, 2003-2014. © Michael Wolf 2018.

Michael Wolf, Architecture of Density, Hong Kong, 2003-2014. © Michael Wolf 2018.

Waar wij lelijke hoogbouw in Hong Kong zien, ziet de fotograaf Michael Wolf (1954) bijvoorbeeld prachtige patronen. Een spel van kleurvlakken dat keer op keer fascineert. Zijn foto’s hebben voor mij iets magisch, ze tonen dagelijkse dingen en transformeren die tot iets nieuws. Het doet me beseffen dat ik veel vaker stil moet staan en de tijd moet nemen om echt om me heen te kijken.

Ik hou van abstracte kunst, maar nog meer hou ik van kunst zoals die van Michael Wolf. Kunst die de realiteit herleidt tot abstracte vormen, tot een patroon. Kunst die je op een heel nieuwe manier naar je omgeving laat kijken, waardoor dingen die op het eerste gezicht niet erg bekoorlijk lijken, opeens een unieke schoonheid blijken te bezitten.

99 cent

Andreas Gursky, 99 Cent (detail), 1999. © Andreas Gursky.

Andreas Gursky, 99 Cent (detail), 1999. © Andreas Gursky.

Een ander briljant voorbeeld van dit soort kunst, zijn de foto’s die Andreas Gursky (1955) maakte in een Amerikaanse 99 Cents Only Store. Dit soort winkels staan meestal niet bekend om hun gezellige inrichting. Eerder om hun tl-licht, chaos en schreeuwerige kleuren. Op de foto’s van Gursky zie je de winkel echter vanuit een nieuw perspectief.

Van een wat hoger standpunt lijkt er opeens een patroon in de felle kleuren te zitten. Om dit effect te bereiken plakte Gursky verschillende foto’s digitaal aan elkaar. Helemaal realistisch is het dus niet, maar het beeld zorgt er toch voor dat ik, de volgende keer dat ik in een 1 euro winkel sta, de schreeuwerige kleurtjes anders zal bezien.

Een obsessie met de werkelijkheid

Piet Mondriaan, De grijze boom, 1911, Gemeentemuseum Den Haag.

Piet Mondriaan, De grijze boom, 1911, Gemeentemuseum Den Haag.

Het abstraheren van de realiteit bestaat natuurlijk niet alleen in de fotografie. Cézanne werd er al door geobsedeerd in de 19e eeuw. En ook Piet Mondriaan (1872-1944) was er verdomd goed in, zoals zijn schilderij De grijze boom uit 1911 bewijst.

Uiteindelijk ging Mondriaan hier een stapje verder in en schakelde hij over op volledig abstracte kunst, wat ook zijn charme heeft. Het zijn echter de werken van kunstenaars zoals Cézanne, Wolf en Gursky die mij persoonlijk het meest raken. Omdat ze ervoor zorgen dat je stilstaat en de dingen die je elke dag ziet, opeens weer voor het eerst ziet.

Verwonder je ook over:

Elsa von Freytag-Loringhoven in kostuum.

Elsa von Freytag-Loringhoven in kostuum.

Manet, wat doet die naakte vrouw daar?

Over Mondriaan en: ‘Dat kan mijn zoontje van 3 ook!’

Waarom Elsa von Freytag-Loringhoven liever een bh van soepblikjes droeg